جانبازقطع نخاع70% -  ابوالفضل پناه :

«خرداد ماه سال 59 دیپلم گرفتم. با آغاز جنگ تحمیلی حضور در جبهه و دفاع از کشور را وظیفه خودم می‌دانستم. از این رو به عضویت سپاه درآمدم و در عملیات‌های مختلف از سوی سپاه شرکت کردم. مدتی بعد به عنوان مربی آموزش اسلحه به بسیجیان و نیروهای تازه وارد به سپاه، انتخاب شدم. حضور در پادگان‌ و آموزش نظامی نمی‌توانست من را راضی کند. دلم با رزمندگانی بود که در خط مقدم با نبرد شجاعانه سرنوشت جنگ تحمیلی را تعیین می‌کردند. سال 65 در دانشگاه امام حسین (ع) فعالیت داشتم اما تصمیم گرفتم پیش از آغاز عملیات کربلای 5، خودم را به منطقه برسانم. سرانجام در تاریخ 11 اسفندماه 65 بر اثر ترکش خمپاره مجروح شدم. گفتن از لحظات مجروحیت و شهادت همرزمان در چند دقیقه، کار آسانی نیست.»

درست می‌گفت. نمی‌دانم چطور می‌توان از دوستانی گفت که شاهد شهادت‌شان بودی و یا چگونه از ترکشی بگویی که تو را برای همیشه از راه رفتن بازداشت. دقایقی سکوت حاکم شد. آقای پناه سکوت را می‌شکند و ادامه می‌دهد: «معتقدم خداوند پس از مجروحیت، صبری بزرگ به جانباز می‌دهد، زیرا در غیر این صورت بر اثر صدمات جسمی و روحی، آن فرد دیوانه می‌شود. من از قطع نخاعی شدن می‌ترسیدم تا اینکه ماجرایی پیش آمد که از آن پس، وحشت جای ترس را گرفت.

دوستی به نام «علی محمدی» دارم که با وی در دو ماهه ابتدای ورودم به سپاه آشنا شدم. از آن پس حدود 4 سال وی را ندیدم تا اینکه روزی به طور اتفاقی علی را در نمایشگاه بر روی ویلچر و با گردن کج و دست بدون تحرک دیدم. با دیدن همرزم خود در این شرایط از خدا خواستم که هرگز جانباز نخاعی نشوم.»

جانباز پناه به روزهای مجروحیت خود اشاره کرده و می‌گوید: «چند روز قبل از عملیات در اردوگاه کارون، بین جاده اهواز – خرمشهر حین صحبت با همرزمان گفتم که می‌دانم در این عملیات مجروح می‌شوم، زیرا نه لیاقت شهادت و نه شهامت اسارت را دارم. از خدا می‌خواهم که جانباز نخاعی نشوم.

چند روز بعد حین عملیات کربلای 5، ترکش خمپاره به نخاع من اصابت کرد. تحمل دردهای جانبازی برایم سخت بود و تا چند سال بعد از مجروحیت برای شفا گرفتن، دعا می‌کردم. چهار سال بعد از مجروحیت یکی از دوستانم که وی هم جانباز نخاعی بود، دیدم. زمانی که شنید من برای شفا دعا می‌کنم، گفت: «حکمت خداوند در این است که ما بر روی ویلچر بنشینیم. آیا دعاهای ما مبنی بر شفا، دخالت در حکمت خداوند نیست؟» جمله تاثیرگذاری بود. از آن پس با وجود اینکه درد و رنج مجروحیت بیشتر شده است، برای شفایم دعا نکردم. تنها از خداوند می‌خواهم که اجر یک شهید را برای یک جانباز نیز اختصاص دهد.»

 



ارسال نظر
info@ajnokhaei.ir
نحوه ارتباط با :    ۰۲۱ - ۲۲۴۱۵۹۳۳